KRÓTKA HISTORIA DZIAŁALNOŚCI FUNDUSZU MISYJNEGO
w Wadowicach Górnych

Dokładnie 23 maja 1994 roku odbyło się pierwsze spotkanie grupy kilkunastu przyjaciół i znajomych Ks. Mariana Midury, a celem tego spotkania było określenie i wypracowanie metod działania - jak w sposób w miarę zorganizowany pomóc przebywającemu od jesieni 1993 roku na placówce misyjnej w RPA, Ks. Marianowi Midurze. Wtedy to zapadła decyzja o powołaniu Funduszu Misyjnego, którego założycielami byli obecni wówczas na spotkaniu: Dariusz Chmara (Wadowice Górne), Stanisław Kagan (Mielec), Eugeniusz Kapinos (Wadowice Górne), Fryderyk Kapinos (Mielec), Adam Krawiec (Wadowice Górne), Maria Krawiec (Wadowice Górne), Irena Kulig (Przebendów), Stanisław Marzec (Mielec), Zofia Marzec (Mielec), Leszek Midura (Wola Wadowska), Tadeusz Należny (Przebendów), Mieczysław Przebieglec (Mielec), Roman Róg (Mielec), Ks. Kazimierz Święch (Wadowice Górne), Elżbieta Tomczyk (Wola Mielecka).

 Na zebraniu założycielskim powołano Zarząd Funduszu w składzie:
Adam Krawiec - prezes Zarządu;
Fryderyk Kapinos - v/ce Prezes;
ks. Kazimierz Święch - v/ce Prezes;
Elżbieta Tomczyk - czł. Zarządu;
Stanisław Marzec - czł. Zarządu.
Na głównego koordynatora festynów charytatywnych powołana została Beata Bury; odpowiedzialnym za koordynację działań informacyjnych został Leszek Midura.

 Od początku istnienia Funduszu swą aktywną pracą wykazywało się także bardzo wiele osób spoza grona założycieli, jak np. Barbara Bury (Wadowice Górne), Stanisław i Maria Dobrowolscy (Wadowice Górne), Stanisław i Maria Jeżowie (Wadowice Górne), Halina Kapinos (Wadowice Górne), Janina Krawiec (Wadowice Górne), aktorka Magda Kriger, Iwona Marzec (Mielec), Jan Midura (Wadowice Górne), Zofia Midura (Wadowice Dolne), Zbigniew Niedbała (Wadowice Górne), Marek Skalski (Mielec), Barbara Tomczyk (Wola Mielecka), Czesław Walas (Wadowice Górne), Maria Ząbek (Wadowice Górne), Roman i Irena Żala (Wadowice Górne) oraz wielu młodych ludzi, którzy zazwyczaj bezimiennie rok w rok uczestniczyli w wielu pracach i wnosili cenny wkład w organizowanie imprez charytatywnych.

 Przez cały czas działania w Funduszu uczestniczyło kilkadziesiąt osób, nie tylko z terenów Wadowic Górnych czy Mielca, także osoby na stałe zamieszkujące poza granicami powiatu mieleckiego. Niektórzy z nich nigdy osobiście nie spotkali się z Ks. Marianem, dla nich sama idea była wystarczającym powodem, by tych parę chwil poświęcić misjom.

 Do głównych form działania zaliczyć można: 
. organizowanie co roku festynu charytatywnego, połączonego z uroczystą Mszą Świętą w intencji Ks. Mariana Midury i polskich misjonarzy oraz ze zbieraniem funduszy - tzw. dzień misyjny w parafii,
. zbieranie funduszy poprzez okolicznościowe zbiórki, datki od przedsiębiorców,
. zbiórka lekarstw i środków medycznych, sprzętu i odzieży sportowej, dewocjonaliów i innych przedmiotów religijnych - wysyłanie paczek,
. powielanie i rozprowadzanie redagowanej przez Ks. Mariana gazetki " Misyjna Twoja Droga",
. organizowanie spotkań z misjonarzami, modlitw za misjonarzy i misje oraz podejmowanie wielu innych zobowišzań w intencji misji.

 Redagowane przez ks. Mariana gazetki i rozprowadzane przez członków Funduszu wnosiły wiele elementów nie tylko religijnych, ale i poznawczych.

  "Misyjna Twoja Droga", Nr 9, sierpień/wrzesień 1994:
Coś z miejscowych zwyczajów, które staram się ciągle lepiej poznać i zrozumieć - prosiłem nawet jednego z członków naszej Rady Parafialnej, aby to co się da, opisał i następnie mi wyjaśnił, a więc - wodę z daleko położonych studni przynoszą zawsze podrośnięte dziewczyny, niosą wiadro na głowie i wcale się nie przejmują, że może ono zlecieć, a jest przecież pełne wody; zresztą na drodze jest piach i kamień , tak iż bez żadnego ciężaru jest trudno iść - a cóż dopiero z 15-kilogramowym garnkiem na głowie - jednak nasze dziewczyny mają to we krwi i nigdy nawet się nie przejmują gdy chcę je przestraszyć, próbując przytrzymać rękami wiadro! Nowoczesność wkrada się i tu przez to np. że jak ktoś zdobył plastikową beczułkę, to napełnia ją wodą, zakręca porządnie korek i toczy ją po piasku. Domy budują tylko kobiety, mieszając wodę, piasek i wyschnięte zwierzęce odchody. Czynią to własnymi rękami, okładając wokoło najpierw swoje mieszkanie jako szkielet z kijów, powiązanych z czym tylko można, a potem kładą kilka warstw zaprawy , czyli przygotowanego błota "mud-house" - nawet położenie dachu należy do kobiet - a jak budowaliśmy taki dom na tradycyjną kuchnię w Coe (w moim dystrykcie), to widziałem, że rzeczywiście kobiety na tym się najlepiej znają! cdn - Ks. Maryś

 "Misyjna Twoja Droga", Nr 13, maj 1995 Święta Wielkanocne na Kalahari:
Z otrzymanych od Siostry Kamilii i jej Przyjaciół z Biskupca i Nowego Dworu Mazowieckiego zdjęć stacji Drogi Krzyżowej zrobiłem, po naklejeniu i pomalowaniu, stacje do dziesięciu parafii (150 obrazów). Potem poświęcenia i Droga Krzyżowa w parafiach (wcześniej nie mieli). W każdej parafii było też poświęcenie obrazów Jezusa Miłosiernego (JESU KE A GO IKANYA) - zdjęcia otrzymałem z Ostródy i Wadowic Górnych. Przez miesiąc miałem w pokoju cały warsztat... kleiłem, malowałem - jak stary artysta... Przygotowałem i odnowiłem Tabernakulum, aby w WIELKI CZWARTEK, po dwóch miesiącach przygotowań i modlitw, we wzruszającej procesji całej parafii, przynieść tym ludziom Jezusa Eucharystycznego. WIELKI PIĄTEK - przygotowana pięknie liturgia w Bona Bona, przybyli ludzie z czterech okolicznych parafii. Rozpoczęliśmy też nowennę do Miłosierdzia Bożego, były więc i specjalne nauki i nowe pieśni. WIELKA SOBOTA - nie mają nic święconego ale za to piją ostro święconą wodę (bo i co tu święcić - a woda, chociaż na "półpustyni" to się znajdzie). Sesipi - po raz pierwszy w dziejach parafii Liturgia Światła (choć w południe, w pełnym słońcu, paschał krzywił się od upału - nic dziwnego, że wypiliśmy potem ze sto litrów święconej wody); wieczorem do późnej nocy w Coe pełny kościół ludzi, poświęcenie potężnego ognia (wszystko w Liturgii musi tu być duże i długie, aby ludzie lepiej zrozumieli - to po niemieckich misjonarzach). Nastrój modlitwy orędzia paschalnego był cudowny, długo po Mszy Świętej tańczyli, śpiewali i nie chcieli wcale iść do domu. PROCESJA REZUREKCYJNA - a ja wcześnie rano już na drugim krańcu moich parafii - Manyeledi - po kolana piach, a my z kadzidłem, paschałem i ze śpiewem: ALLELUJA - MORENA JESU RURI O TSOGILE MO BAŚWING. Potem w Metsaneng procesja (wszędzie pierwszy raz), po białych kamykach, wokół kościoła wybudowanego z takich kamieni - a ile radości i dumy, bo kościół "e monate tota" piękny... Jeszcze w tych parafiach święciłem wodę i paschały (otrzymaliśmy je aż z Kapsztadu, ale rachunek czeka na zapłacenie - polecamy się Waszej dobroci i pamięci). RE A GO DUMEDISA BATHO BA POLAND - to spóźnione życzenia od parafian, ale możecie je wziąć na 1996 AD. Wasz Ksiądz Marian.

Jedną z najbardziej znanych i spektakularnych form działalności Funduszu Misyjnego było organizowanie co roku w Wadowicach Górnych festynu charytatywnego. Oprócz swojego religijnego charaktery, było to także znaczące wydarzenie kulturalne.

 I Festyn odbył się 28 sierpnia 1994 roku. Mieszkańcy Wadowic i okolic mogli wówczas zobaczyć i usłyszeć m.in. Zespół Pieśni i Tańca "Rzeszowiacy" z Mielca, Zespół Taneczny "Fantazja" z Chorzelowa oraz Magdę Kriger z jej piosenkami. Pan Marian Pietruszka prezentował swoją wystawę korzenioplastyki; można było również pojeździć na samochodzie "Gepard" oraz na kucykach, dostarczonych z Zootechnicznego Zakładu Doświadczalnego w Chorzelowie.

 II Festyn odbył się 17 września 1995 roku. Po raz drugi przyjechali "Rzeszowiacy", z piosenkami religijnymi wystąpił zespół "Unitas" z Mielca a najgłośniej grała orkiestra parafialna z Mędrzechowa. Wśród sporej części publiczności aplauz zyskał natomiast występ wicemistrzów Polski w kulturystyce z LKS Sandomierz.

 III Festyn, który odbył się 2 czerwca 1996 roku, nieco różnił się od poprzednich, wziął w nim bowiem po raz pierwszy udział przebywający na urlopie Ks. Marian Midura. Wśród wykonawców byli wówczas: Zespół Pieśni i Tańca z Koszyc (Słowacja), Zespół Akordeonowy z Mielca, Dziecięcy Zespół Wokalny Studium Keybordowego z Mielca, Kapela Ludowa Pana Pogody z Kolbuszowej oraz z godzinnym recitalem Jerzy Mamcarz.

 IV Festyn odbył się 15 sierpnia 1997 roku. Z nowych uczestników pojawili się m.in.: Chorągiew Rycerska z Sandomierza, Zespół Taneczny "Klasa" z Tarnowa oraz "Psotki" i "Radość" z Radgoszczy. Swój debiut miała także Kapela Ludowa "Wadowiacy" z GOKSiR Wadowice Górne.

 V Festyn odbył się 23 sierpnia 1998 roku. Wystąpili wówczas m.in.: lider zespołu Mr. Pollack, Jacek Polak; Kapela Ludowa "Wadowiacy", Mielecka Grupa "Dla Przyjemności", tancerze z Klubu Tanecznego "Żaczek" z Mielca; Magda Kriger ze swoimi piosenkami oraz kabaret "Leopolis" z Lwowa. Festyn urozmaiciły skoki spadochronowe oraz widowiskowe przeloty i akrobacje samolotowe w wykonaniu członków Mieleckiego Aeroklubu.

 VI Festyn odbył się 26 września 1999 roku. Wystąpili m.in.: Orkiestra Góralska z Łącka, Chorągiew Rycerska z Sandomierza, Zespół Piosenki Religijnej "Bracia Najmniejsi" z Mielca, "Baba-Jaga" z Łodzi, Zespół Muzyczny "Modez", Kapela Ludowa "Wadowiacy". W czasie trwania uroczystości odbywała się również promocja książki Biskupa Wojciecha Ziemby "U polskich misjonarzy w Afryce".

 VII Festyn odbył się 30 lipca 2000 roku. Wystąpili m.in.: Afrykańscy Śpiewacy z Madagaskaru, Młodzieżowy Chór Chłopięcy z Mukaczewa (Ukraina), Zespół "Rycho-Band" z Mielca z piosenkami repertuaru "Arki Noego", Kapela "Rzeszowiacy" z Mielca, Młodzieżowa Kapela SCK w Mielcu, Daniela Zabłocka z Łodzi.

 VIII Festyn odbył się 26 sierpnia 2001 roku. Wystąpili m.in.: Orkiestra Dęta z Dobrynina, "Przyjaciele Słońca" czyli zespół reprezentowany przez uchodźców Rwandy i Konga, Kapela Ludowa "Tender" z WDK Rzeszów, Kapela Ludowa "Wadowiacy" z GOKSiR Wadowice Górne, Kabaret Studencki "Widelec" z Białegostoku. Pod przewodnictwem Ryszarda Kuska z Mielca z piosenkami religijnymi wystąpiła "Mała Arka", a także Zespół "KRAL"; Aleksander Tracz, iluzjonista z Ukrainy, zaprezentował spektakl pod nazwą "Świat Magii".

 Dalsza część w opracowaniu.